Surdologopedia


Surdologopedia

O studiach


Studia przeznaczone są dla absolwentów studiów podyplomowych w zakresie logopedii a także studiów wyższych magisterskich ze specjalnością logopedyczną. Celem kształcenia w ramach podyplomowych studiów Surdologopedia jest teoretyczne i praktyczne przygotowanie logopedów do pracy z dziećmi, młodzieżą i osobami dorosłymi z uszkodzonym słuchem. Specyfika oddziaływań logopedycznych związanych z kształtowaniem kompetencji komunikacyjnych osób z uszkodzeniem słuchu wymaga od nauczyciela logopedy umiejętności wykraczających poza zakres standardowych usług logopedycznych. Związane to jest z kształtowaniem mowy w przypadku jej braku lub utraty, usuwaniem zaburzeń głosu, trudności w czytaniu i pisaniu u osób z uszkodzonym narządem słuchu.

Cele teoretyczne surdologopedii skoncentrowane są na swoistościach komunikacji osób z uszkodzeniem słuchu i jej uwarunkowaniami biopsychospołecznymi. W kontekście praktycznym surdologopedia odnosi się do terapii mowy u osób z różnym rodzajem i stopniem zaburzeń słuchu, diagnozy zdolności komunikacyjnych w celu ich usprawniania, korygowania i kompensowania, profilaktyki pierwotnych i wtórnych zaburzeń komunikacji (w tym mowy) wynikających z uszkodzenia słuchu. Jednym z głównych zadań surdologopedii jest zatem rozwijanie różnych sposobów komunikacji, umiejętności nadawania i odbierania tekstów słownych, pisemnych lub sygnalizacyjnych dzieci z wada słuchu, którego celem jest przygotowanie do swobodnego porozumiewania się z otoczeniem. Brak lub ograniczenie kontroli słuchu w przypadku mowy artykułowanej u osób z zaburzeniami możliwości słyszenia sprawia, że sytuacja kształtowania mowy pod względem fonetycznym, leksykalnym czy gramatycznym wymaga od surdologopedy znajomości nie tylko podstaw logopedii, ale również surdopedagogiki. Czynnikami determinującymi kształtowanie się mowy u osób z wadą słuchu są bowiem m.in. etiologia niepełnosprawności, rodzaj uszkodzenia słuchu (przewodzeniowy, odbiorczy, mieszany) czy etap rozwoju mowy, w którym pojawiło się uszkodzenie słuchu (prelingwalny, perilingwalny, poslingwalny). Istotne dla terapii logopedycznej osób z uszkodzeniem słuchu są również poziom ich rozwoju intelektualnego i emocjonalnego, czas zaaparatowania, zastosowany rodzaj rehabilitacji słuchu, to czy rodzice dziecka są osobami słyszącymi czy niesłyszącymi, jakie są możliwości wsparcia z ich strony terapii logopedycznej. Wszystkie te uwarunkowania rzutują na jakość oddziaływań logopedycznych, wymagają jednak pogłębionej wiedzy terapeuty właśnie z obszaru surdopedagogiki.